Hoe de engel het won van de duivel
George
George Davis (53) werkt als ervaringsprofessional bij BUUR in Leidsche Rijn. Na een leven vol tegenslag besluit hij op zijn 37e: ‘Voortaan wil ik alleen nog maar goed doen’.
Als George in 1972 wordt geboren, is zijn vader verslaafd aan harddrugs. Vlak voor zijn 5e verjaardag, verliest hij zijn babybroertje. Een paar jaar later moet zijn vader het land uit en vertrekt het gezin naar Suriname. Daar gaat het mis met George. Op zijn 9e begint hij met blowen en later met heroïne. Eenmaal terug in Nederland komt hij in een neerwaartse spiraal terecht. George steelt, wordt dakloos en zit jarenlang in de gevangenis.
Keerpunt
In 2010 verandert alles. Na een lange tijd in de gevangenis komt George op straat te staan. Hij neemt een belangrijk besluit: ‘Voortaan wil ik alleen nog maar goed doen.’ Hij laat de tatoeage op zijn rechterzij zien: een duivel die in bedwang wordt gehouden door een engel. ‘Ik ben ze allebei,’ zegt hij. ‘Maar de engel wint het van de duivel.’ Kort na zijn vrijlating uit de gevangenis krijgt zijn leven een positieve draai. In drie jaar tijd krijgt hij een hond, die hem zijn verantwoordelijkheidsgevoel geeft, een huis, een vrouw en een zoon. Precies in die volgorde.
De weg naar Lister
George begint aan de opleiding tot ervaringsdeskundige terwijl hij bij het Leger des Heils werkt. Maar door nieuwe tegenslagen lukt het hem niet om zijn studie binnen 2 jaar af te ronden. Het Leger des Heils wil de opleiding niet langer betalen. George zit in zak en as. Dan krijgt hij in 2023 onverwacht hulp. Een recruiter van Lister benadert hem. Hij mag er komen werken en zijn opleiding afmaken. ‘Mijn collega’s hebben me door de opleiding heen geholpen. Ik had nog nooit achter een computer gezeten.’
‘Mijn collega’s hebben me door de opleiding heen geholpen.’
George Davis
Meer dan alleen een papiertje
‘Het voelt goed dat ik mijn diploma op zak heb’, zegt George. ‘Dat was anders toen ik het papiertje nog niet had. Ik had het gevoel dat mensen op me neerkeken,’ vertelt hij. Nu hij zijn diploma heeft, is dat gevoel weg.
De opleiding leert hem vooral om goed naar zichzelf te kijken. George is enthousiast en wil mensen graag helpen, maar hij weet nu dat hij soms te snel gaat. ‘Iedereen heeft zijn eigen tempo.’
Successen vieren
Zijn aanpak op de werkvloer is laagdrempelig. ‘Ik ben mezelf en ik zeg eerlijk wat ik vind. Mensen herkennen zich in mij. Ze hoeven vaak niet eens uit te spreken wat ze dwarszit.’ George boekt mooie resultaten. Zo helpt hij een cliënt om van zijn TBS-maatregel af te komen. Hij ondersteunt de man bij zijn terugkeer in de maatschappij en helpt hem wennen aan het leven in Utrecht. Met succes: de man heeft geen toezicht meer nodig. ‘Niks,’ zegt George trots.
George is ontzettend blij met zijn plek. ‘Ik ga fluitend naar mijn werk en fluitend weer naar huis.’ Hij is zo trots op wat hij heeft bereikt, dat het af en toe nog onwerkelijk voelt. ‘Soms zit ik in de trein terug naar huis en knijp ik mezelf even.’
Tekst: Sam Dekkers
Beeld: Maartje Kuperus
Dit artikel is een van de vele inspirerende verhalen die in de tweede editie van het Lister Magazine staan. Wil je meer lezen over onder andere verzamelproblematiek en methodisch werken bij Lister? We sturen je Lister Magazine graag kosteloos toe. Mail naar communicatie@lister.nl en laat weten hoeveel exemplaren je nodig hebt. Of bekijk hier de digitale versie.
