‘Ik ben heel goed in ja zeggen’
Ruben
Ruben Marseille, persoonlijk begeleider bij Lister Leerdam, leefde altijd vol gas. Tot zijn lichaam hem terugfloot. Hij ontdekte dat ‘ja’ zeggen tegen wat je nodig hebt, soms een ‘nee’ is tegen iets of iemand anders. Nu deelt hij zijn eerlijke verhaal over balans vinden en bewuste keuzes maken.
‘Ik wilde alles uit het leven halen en zat nooit stil,’ begint Ruben. Hij begon ooit met een studie Humanistiek, werd meubelmaker en werkte in de bouw. Daarnaast gaf hij drumles én trad hij zelf ook veel op als drummer in een band. ‘Heel lang ging dat goed en was het leuk. Maar op een gegeven moment deed ik echt té veel tegelijk.’
‘De link met mijn overvolle agenda zag ik niet direct’
Ruben Marseille
Ruben lacht om zijn grootste valkuil: ‘Ik ben gewoon heel goed in “ja” zeggen, maar minder goed in afwegingen maken. Jarenlang ging ik daardoor over mijn grenzen, zonder dat ik het écht doorhad.’ Zijn lijf trok aan de bel met stressklachten. ‘Ik voelde wel een druk op mijn borst en hoorde soms dingen die er niet waren, maar de link met mijn overvolle agenda zag ik niet direct.’
Bezinning op een berg in Portugal
Het keerpunt kwam toen hij en zijn vriendin een half jaar op een boerderij in Portugal konden wonen. ‘Door uit de hectiek te stappen, besefte ik pas dat ik te lang met te veel tegelijk bezig was.’ Na een tweede langere periode in Portugal, merkte hij pas echt dat de rust goed was geweest en wist hij het zeker: hij moest andere keuzes maken. Ruben stopte met muziek, nam afscheid van de band en zijn zzp-baan. Hij maakte de overstap naar de ggz waar hij werkt als persoonlijk begeleider. ‘Ik heb geleerd dat het niet allemaal kan. Dat vind ik eerlijk gezegd ook weleens frustrerend, want ik wil nog steeds veel!’
De 5x ‘Moet Ik Dit Nu Doen?’-truc
Zijn beste tip om bewuste keuzes te maken leerde hij van zijn vriendin. ‘Dan herhaal ik 5 keer de vraag: “Moet ik dit nu doen?”, met elke keer de nadruk op een ander woord. Door dat te doen ontstaat er direct meer rust in mijn hoofd. Dan voel ik duidelijker wat ik nodig heb,’ legt Ruben uit.
Hij merkt dat als hij nu “nee” zegt, de reacties positief zijn. ‘Vrienden en collega’s zeggen vaak: “Goed dat je het aangeeft, voor mij is het eigenlijk ook veel.” ‘Die herkenning is fijn.’
Zelfzorg: wat doen we zelf?
Ruben valt iets op in de ggz: ‘Mensen in de zorg zijn zo goed in zorgen voor anderen, maar soms minder goed in zorgen voor zichzelf. We vertellen cliënten wat goed is voor ze, maar wat passen we zelf toe? Dat vind ik een interessante vraag.’
Hij merkt een verschil met zijn tijd in de band: ‘Toen ik als invalkracht begon, verbaasde ik me over de hoeveelheid rookpauzes en pakjes sigaretten. Ik voelde me soms een vreemde eend in de bijt met mijn leefstijl. Aan het leven van muzikant kleeft toch het beeld dat iedereen veel drinkt, rookt en korte nachten maakt. Maar eerlijk gezegd zag ik daar meer mensen om me heen die bewuste keuzes maakten. “Ik drink niet want ik wil morgen fit de studio in,” was een veelgehoorde zin.’
Nieuwe gewoontes en B12
Omdat Ruben in dit werk veel meer zit, is beweging nog belangrijker voor hem geworden. ‘Ik loop 3 of 4 keer per week hard en wandel veel. En daar heb ik echt niet altijd zin in. Vanochtend was ik best wel gaar na een late dienst, maar mijn hond helpt dan om de dag goed te beginnen. Hup, naar buiten, niet te veel nadenken en gewoon bewegen. Daarna voel ik me veel energieker.’
De Health Check die Lister in het najaar aanbood bevestigde dat hij lekker in zijn vel zit, maar gaf ook nieuwe inzichten. ‘Over het algemeen voel ik me fit en in balans, maar ik kan me nog steeds wel moe voelen. Ik eet al 10 jaar nagenoeg geen vlees, dus misschien is een B12-tekort wel de oorzaak van mijn vermoeidheid. Omdat ik veel sport, wil ik met een sportdiëtist praten en experimenteren met kleine beetjes vis of vlees.’
Ruben lacht: ‘Nieuwe gewoontes aanleren en nieuwe dingen proberen: daar sta ik altijd voor open. Zo wil ik volgend jaar bijvoorbeeld ook meedoen met een trailrun. En ik wil nog beter leren zwemmen in open water. Maar, sluit hij af: ‘Het hoeft natuurlijk niet allemaal tegelijk!’
Tekst: Merlijn de Klaver
Beeld: Maartje Kuperus
